Warning: Creating default object from empty value in /nfs/c03/h02/mnt/56080/domains/logos.nationalinterest.in/html/wp-content/themes/canvas/functions/admin-hooks.php on line 160

займ на карту онлайнонлайн займы

Tag Archives | kannada

Starting off on the right foot

Increase in capital outlay in the 2016—17 Karnataka budget is a good sign for the state

by Varun Ramachandra (@_quale) and Pranay Kotasthane (@pranaykotas)

[Note: This article first appeared in the Kannada newspaper Prajavani on 19th March 2016]

The 2016—17 Karnataka state budget was much awaited for two reasons. One, in 2015—16, Karnataka and other states had little time to respond to several important changes affected by the 14th Finance Commission recommendations. These changes had resulted in a 61% increase in unconditional transfers to Karnataka on one hand, and a decrease of nearly 50% in grants for centrally sponsored schemes on the other. Since these changes happened very close to the budget date, Karnataka could only make incremental changes last year.

Secondly, 2016—17 is the only election-free year for Karnataka. The three previous years had elections at state, union and important local government bodies respectively while next year’s budget will have to factor in the 2018 state elections. An election-free year means that the government can afford to depart from marginal changes and take decisions that might not be populist, but are nonetheless necessary for long term welfare.

So, given the importance of this budget, how did the Karnataka government fare on important areas this year? This article analyses the budget in the backdrop of this unique opportunity.

How did Karnataka’s earnings change?

The Finance Minister accounted for an increase of 11 percent in Karnataka’s own tax collections, which primarily come from taxes on sale of goods (VAT), alcohol and land duties. There was also an increase of 12 percent in Karnataka’s share of taxes collected by the union, taking the unconditional transfers received from the union to a total of 26,978 crores. Note that this number had already increased by 61% last year, as a result of 14th Finance Commission recommendations.

A big change this year was that Karnataka has budgeted for a significant increase in the loans to be borrowed from markets. This was made possible, without any change in the fiscal deficit because of a change in methodology for estimating the state’s GSDP, abruptly changing it from 7.36 lakh crores in 2015-16 to 12.13 lakh crores in 2016-17. The new methodology gives higher weightage to the IT sector’s contribution, a sector that Karnataka excels in. Since the permissible borrowing limit is calculated as a fixed percentage of the GSDP, a higher GSDP allowed the government to borrow more from the open market.

But aren’t loans always bad? Not necessarily, it depends on what purpose the loaned amount is spent on. Generally, deploying borrowed money towards long-term asset creation can have a positive impact.  

How did Karnataka’s spending change?

On the spending side, there was a 21 percent increase in the capital expenditure (money spent on asset creation) at Rs. 26,341 crores and an 11 percent increase in the revenue expenditure (money spent to meet short term expenses such as salaries) amounting to Rs. 1,30,236 crores. The areas of urban development, irrigation & flood control, police, and crop husbandry saw major increases in allotments.

The continued increase on capital and revenue expenditures for irrigation and flood control shows us that agriculture continues to be the priority area for this government and that it is willing to focus on both long-term asset creation and meeting short-term expenses in this area. Second, there is an increase in expenditure outlay for water supply and sanitation but most of this increase is towards meeting running expenses with only a small jump of about 10 percent towards capital expenditure. Third, there is a doubling of capital expenditure on social security and welfare. Finally, there seems to be a new found focus on urban development with an increased capital outlay of 1886 crores compared to 365 crores last year.

It is heartening to see that significant portions of the increased borrowing  has been utilised for long-term asset creation. At the same time, it was disappointing that only marginal changes were made in allocations towards health and education — essential services for a state like Karnataka that aspires to reap the demographic dividend.

Varun Ramachandra (@_quale) and Pranay Kotasthane (@pranaykotas) are researchers with the Takshashila Institution.

Comments { 0 }

Learning Classical Languages

In August 2006, The Ministry of Tourism laid out the guidelines to determine the eligibility of languages to be considered as a “Classical Language”

  •  High antiquity of its early texts/recorded history over a period of 1500-2000 years.ii)
  • A body of ancient literature/texts, which is considered a valuable heritage by generations of speakers.
  • The literary tradition be original and not borrowed from another speech community
  • The classical language and literature being distinct from modern, there may also be a discontinuity between the classical language and its later forms or its offshoots.

The press release also mentioned that only Tamil & Sanskrit met thee guidelines. Later, after receiving representation from several scholars,  Kannada, Telugu, Malayalam, Oriya and Marathi were accorded the status of Classical Language. State probably has a role in helping languages but it is the people who eventually decide the ‘fate’ of a language. At a time when a lot of people consider English as the lingua franca, according the status of “classical” or otherwise does very little to the people for in such situations people are mostly motivated by economics and not emotions.

Although the intentions are good, the ‘classical language’ tag has helped very little. For someone sitting in Karnataka, it is easy to learn German/French/Japanese etc  because there are enough resources for an interested individual to pick from. While it is extremely straightforward to enrol and obtain certifications in these foreign languages, it is very difficult for a Bengali(say) to even obtain a rudimentary book like “Learn Kannada through Bengali”.

It is widely accepted that learning a new language provides a new worldview and that it opens up cultural boundaries. But how do we accomplish this when, laughably, it is difficult to procure the basic resources required to learn a language?


Comments { 0 }

ದೇಶಕ್ಕಾದ ನಷ್ಟ ಗೊತ್ತೇ

Kannada translation of the blog post “Cost of a non-functioning parliament” appeared in Prajavani on 21st August 2015.


Comments { 0 }

ರಸ್ತೆ ಸದ್ಬಳಕೆ ಹಾಗು ಪಾದಚಾರಿ ಮಾರ್ಗ

ರಸ್ತೆಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬಳಕೆಯಾಗಬೇಕೆಂದರೆ  ಅತಿ  ಹೆಚ್ಚು ಜನರು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಾರಿಗೆಯನ್ನ ಬಳಸಬೇಕು, ಹಾಗು ಇದರ ಸಲುವಾಗಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಾರಿಗೆಯ ಸಾಮರ್ತ್ಯವನ್ನೂ  ಬಲಿಷ್ಟಗೊಳಿಸಬೇಕು – ಕಾರ್ತಿಕ್ ಶಶಿಧರ್ 

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸಿದ್ಧರಮಯ್ಯನವರು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಟೆಂಡರ್ ಶೂರ್  ಪ್ರಯುಕ್ತ ನಿರ್ಮಾಣಮಾಡಿರುವ ಪಾದಚಾರಿ ಮಾರ್ಗಗಳು ರಸ್ತೆಗಿಂತಲೂ ಅಗಲವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಟೀಕಿಸಿದರು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅವರು ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನೇ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು, ಆದರೆ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಮಾನದಂಡದಿಂದ ನೋಡಿದರೆ, ಈ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ದೋಷಗಳಿವೆ.

ಯಾವುದೇ ಊರಿನ ನಕ್ಷೆಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಒಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾದರೆ ಸತತವಾಗಿ ರಸ್ತೆಗಳು ಹಾಗು intersections (‘ಸರ್ಕಲ್’) ಗಳನ್ನ ದಾಟಿ ಹೋಗಬೇಕು. ಹೀಗಿರುವಾಗ ವಾಹನ ದಟ್ಟಣೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಾದರೂ ಆಗಬಹುದು ಸರ್ಕಲ್ ಅಥವ ಸಿಗ್ನಲ್ ನಲ್ಲಿಯೂ ಆಗಬಹುದು. ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ಬಗೆಹರಿಸಿದರೆ, ವಾಹನ ತಡೆ ಒಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ತಳ್ಳಿದಂತಾಗುತ್ತದೆಯಷ್ಟೇ.  ಉದಾಹರಣೆಗೆ: ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂನ ಸರ್ಕಲ್ ಬಳಿ ಕೆಳರಸ್ತೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ, ಅಲಿ ವಾಹನಸಂಚಲನೆ ಸುಗಮವಾಗಿದೆ, ಆದರೆ  ಸಂಪಿಗೆ ರಸ್ತೆ – ೮ನೇ ಕ್ರಾಸ್ ಸೇರುವ ಬಳಿ ಹಾಗು ಎಂಕೆಕೆ ರಸ್ತೆ ಮತ್ತು ಲಿಂಕ್ ರಸ್ತೆ ಸೇರುವ ಬಳಿ ವಾಹನ ತಡೆಗಳನ್ನ ಇಂದಿಗೂ ಕಾಣಬಹುದು.


Image courtesy: Greg Younger

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ವಾಹನ ಓಡಾಟದ ಪರಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ವಾಹನ ದಟ್ಟಣೆ ರಸ್ತೆಗಳಿಗಿಂತ, ರಸ್ತೆಗಳು ಸೇರುವ ಬಳಿ (“intersections”) ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ರಸ್ತೆಗಳನ್ನ ಎಷ್ಟೇ ವಿಸ್ತಾರಗೊಳಿಸಿದರೂ, “intersections”ಗಳಲ್ಲಿ ವಾಹನಗಳ ನಿಬಿಡತೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಪಾದಚಾರಿ ಮಾರ್ಗಗಳು ಅಗಲವಾದರೆ  ರಸ್ತೆಗಳ ಅಳತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದೇನೋ ನಿಜ ಆದರೆ ಕೇವಲ ಇದರಿಂದ  ವಾಹನ ತಡೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ  ಎಂದು ತಿರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬರುವುದು ಉಚಿತವಲ್ಲ .

ಕೇವಲ ಮೇಲುಸೇತುವೆ(flyover) ಅಥವಾ ಕೆಳರಸ್ತೆ(underpass)ಗಳನ್ನ ಕಟ್ಟಿ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರ ಕಾಣಬಹುದೆಂದು  ತಿರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬರುವುದು ಸಹಜ, ಆದರೆ ಇದು ಪೂರ್ಣ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ.  ಮೇಲುಸೇತುವೆ/ಕೆಳರಸ್ತೆಗಳಿದ್ದಲ್ಲಿ ವಾಹನ ಸಂಚಾರ ಸುಗಮವಾಗಿದ್ದರೂ, ಮುಂಚೆಯೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಇದು ಕೇವಲ ವಾಹನ ತಡೆಯನ್ನು ಬೇರೆಯ ಕಡೆ ವರ್ಗಾಯಿಸುತ್ತದೆ.  ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತಮವಾದ ಉದಾಹರಣೆಯೆಂದರೆ ಮಾರ್ಥಹಳ್ಳಿ ಸೇತುವಯ ಅಗಲೀಕರಣ: ಇದರಿಂದ ಸೇತುವೆಯಮೇಲೆ ಸಂಚಾರ ಸುಗಮವಾಯಿತು ಆದರೆ  ಮಾರ್ಥಹಳ್ಳಿ-ಔಟರ್ ರಿಂಗ್ ರಸ್ತೆ ಸೇರುವೆಡೆ ವಾಹನ ದಟ್ಟಣೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ, ಜೊತೆಗೆ ಆ ಮುಂಚಿನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಟದ ವಿನ್ಯಾಸವೇ ಬದಲಾಗಿದೆ(ಉದಾ: ಬಲಕ್ಕೆ ತಿರುಗುವುದು ಈಗ ನಿಷೇಧ)

ಇಂತಹ ಗೊಂದಲವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವುದಾದರೂ  ಹೇಗೆ?

ಪ್ರಥಮವಾಗಿ, ಕೇವಲ ಒಂದು ಅಥವಾ ಎರಡು ರಸ್ತೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ವ್ಯವಸ್ತೆಗಳನ್ನ ಕಲ್ಪಿಸಬಾರದು, ಸಮಗ್ರ ರಸ್ತೆಯ ಜಾಲವನ್ನು(network) ನೋಡಿ, ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಬೇಕು. ರಸ್ತೆಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬಳಕೆಯಾಗಬೇಕೆಂದರೆ  ಅತಿ  ಹೆಚ್ಚು ಜನರು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಾರಿಗೆಯನ್ನ ಬಳಸಬೇಕು, ಹಾಗು ಇದರ ಸಲುವಾಗಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಾರಿಗೆಯ ಸಾಮರ್ತ್ಯವನ್ನೂ  ಬಲಿಷ್ಟಗೊಳಿಸಬೇಕು.  ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಾರಿಗೆಯ ಕುಂದೆಂದರೆ, ಮನೆಯಿಂದ ನಿಲ್ದಾಣನದವರೆಗಿನ ದೂರ ಹಾಗು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಸೌಕರ್ಯ. ನಿಲ್ದಾಣವು ಅರ್ಧ ಕಿಮಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದು, ಪಾದಚಾರಿಮಾರ್ಗವೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾರೆ ನಮ್ಮದೇ  ಸ್ವಂತ ವಾಹನವನ್ನ ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನಿಲ್ಲ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಟೆಂಡರ್ ಶೂರ್ ನಂತಹ ಯೋಜನೆಗಳು ನಗರ ಯೋಜನೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೊಸ ಆಯಾಮ ಕಲ್ಪಿಸಿದೆ. ಇದನ್ನ ತೆಗಳುವುದರ ಬದಲು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದರೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ವಾಹನ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಪರಿಹಾರ ಕಾಣಬಹುದು

ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ, ರಸ್ತೆಯ ಅಗಲ ಒಂದು ಕಾರು ಅಥವಾ  ಹಾಗು ಒಂದರ ಮಗ್ಗಿಯ ಪರಿಮಾಣದ ಕಾರಿನಷ್ಟೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಕಾರಿನ ಅಗಲದ ಸರಾಸರಿ ೧೦ ಅಡಿ ಇದ್ದಾರೆ, ರಸ್ತೆಯ ಅಗಲ ೨೦,೩೦, ೪೦ ಇತ್ಯಾದಿ ಅಡಿಇರುತ್ತದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಅಗಲವಿದ್ದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರು ಹೋಗುವಷ್ಟು ಜಾಗವಿರುವುದು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ.  ರಸ್ತೆಯ ವಿಸ್ತಾರವನ್ನ ೧ ಅಡಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದರೆ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮ ಕಂಡುಬರುವುದಿಲ್ಲ (ಲೇನ್ ಶಿಸ್ತಿನ ಉಲ್ಲಂಘನೆ ಹೆಚಾಗುವುದಷ್ಟೇ) ಆದರೆ ೧ ಅಡಿ ಪಾದಚಾರಿ ಮಾರ್ಗವು  ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ಜನರಿಗೆ ನಡೆಯಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡಿದಂತೆ.  ಟೆಂಡರ್ ಶೂರ್ ರಸ್ತೆಗಳು ಈ ರೀತಿಯ ಜಾಗತಿಕ ಮಾದರಿಯನ್ನ ಅನುಸರಿಸಿ ವಿನ್ಯಾಸವಗೊಂಡಿವೆ.

ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಹೇಳಿಕೆ ಸೂಕ್ತವಲ್ಲ, ವೈಜ್ಞಾನಿಕವೂ ಅಲ್ಲ.  ಪಾದಚಾರಿ ಮಾರ್ಗಗಳಮೇಲೆ  ವಾಹನಗಳ ಅತಿಕ್ರಮಣ ಪ್ರವೇಶವೇ ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಬೆಂಗಳೂರು ಮಹಾನಗರದಲ್ಲಿ  ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆದ್ಯತೆ ವಾಹನ ಚಾಲಕರಿಗಲ್ಲ, ಪಾದಚಾರಿಗಳಿಗೇ ನೀಡಬೇಕು.

(ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಅನುವಾದ: ವರುಣ್ ರಾಮಚಂದ್ರ)

Comments { 2 }

Opportunity Cost

ಹಿಂದಿನ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ scarcity, trade-off ಹಾಗು innovation ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದೆ, ಈಗ trade-off ಮಾಡುವಾಗ ನಾವು ಯಾವ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಗಮನಿಸೋಣ. ಮೊದಲು ಒಂದು ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಮಂಜುನಾಥನು ತನ್ನ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಪದವಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿರುವನು, ಆತನಿಗೆ “ಮಾಹಿವ್ಯವಸ್ಥೆ Technologies”ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೆಲಸ ದೊರಕಿದೆ, ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ೪ ಲಕ್ಷ ರುಪಾಯಿ ಸಂಬಳ . ಇದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಜಾಂಬಿಯ  ದೇಶದಲ್ಲ್ಲಿಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ(post – graduate) ಪದವಿ ಓದಲು ಸ್ಥಾನ ದೊರಕಿದೆ. ನೀವು ಮಂಜುನಾಥನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಿರಿ?

ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಉತ್ತರವನ್ನು ನೋಡುವ ಮುನ್ನ, ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರದ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ನಿಯಮವನ್ನ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ

Optimisation principle — ಮನುಷ್ಯನು ತನಗೆ ಇರುವ ಸೀಮಿತ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳಲ್ಲಿ, ಯಾವುದು ಶ್ರೇಷ್ಠವೋ ಅದನ್ನೇ ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುವನು.

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರದ ಅಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ನಾವು ನಿಜವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತೇವೆ . ಮನುಷ್ಯನು ಇಷ್ಟೊಂದು ಆದರ್ಶ ಜೀವನ ನಡೆಸುವನೆಂದಲ್ಲ ಇದರ ಅರ್ಥ, ಇದು ಕೇವಲ ಅಧ್ಯಯನದ ಸರಳತೆಗಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಊಹೆ*.ಯಾವುದೇ ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನ ನಾವು first-principlesನಿಂದ ಓದಲು ಹೊರಟರೆ, ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ideal assumptions ಮಾಡಬೇಕು. ಇದರಿಂದಲೇ ನಾವು ವಿಷಯವೆಂಬ ಕಟ್ಟಡದ  ಪಾಯ ಕಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯ.

“ಏನೋ ಒಂದು ವಸ್ತು ಬೇಕಾದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ಮತ್ತೊಂದು ವಸ್ತುವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವೆವು. ಇದನ್ನೇ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು (economists) “trade-off” ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.  ತ್ಯಜಿಸುವ ವಸ್ತು ಹಣವಿರಬಹುದು, ಸಮಯವಿರಬಹುದು ಅಥವ ನೈಜ ಸ್ವರೂಪದ ವಸ್ತುವೇ ಆಗಿರಬಹುದು.” ಎಂದು ಹಿಂದಿನ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದೆವು. ಹೀಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ನಾವು ಯಾವುದಾದರು ವಿಷಯದಲ್ಲಿ trade-off ಮಾಡಬೇಕಾದರೆ, ಆ trade-offನಿಂದ ನಮಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನೇ ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದು optimisation principleಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ trade-off ಮಾಡುವಾಗ ಏನನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು? ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ನಾವು ಕೇವಲ ಮೊತ್ತ(price) ನೋಡಿ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತೇವೆ, ಇದು ಒಳ್ಳೆಯದೇ, ಆದರೆ ನಾವು ಮೊತ್ತವನ್ನ ತುಲನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ನೋಡಬೇಕು . ಹೀಗೆ ನೋಡುವಾಗ “opportunity cost” ನಮಗೆ ಅದರ ಉತ್ತರವನ್ನ ನೀಡುತ್ತದೆ .

“Opportunity cost” ಎಂದರೆ ನಾವು ಒಂದನ್ನ ಪಡೆಯಲು ಇನ್ನೋದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿರುವ ವಸ್ತುವಿನ  ಮೌಲ್ಯ. ಈ ಅಂಕಣವನ್ನ ಬರೆಯಲು ಸುಮಾರು ೧ ಘಂಟೆ ವಿನಿಯೋಗವಾಗಿರಬಹುದು, ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು tv ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ನೋಡಬಹುದಿತ್ತು,  ಅದನ್ನ ನೋಡುವಾಗ ಸಿಗುವ ಲಾಭ(ಅಥವ ಹಿತ)ವೇ ಈ ಅಂಕಣ  ಬರೆಯುಯುವುದರ “Opportunity cost”.

ನಾವು ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯ ಚಟುವಟಿಕೆ ನಡೆಸಿದರೂ ಅದಕ್ಕೆ “opportunity cost” ಇರುವುದು. ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುವುದು ಮೊದಲಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ  ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಹೀಗೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದರೆ ನಾವು ಉತ್ತಮ trade-off ಗಳನ್ನ ಪಡೆಯಬಹುದು. ಮತ್ತೊಂದು ಸರಳ ಉದಾಹರಣೆ: ಒಬ್ಬ ಗಣಿತ ಹಾಗು ವಿಜ್ಞಾನದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯು ಸಮಯವನ್ನ ಕೇವಲ ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಓದಲು ವಿನಿಯೋಗಿಸಿದರೆ, ಗಣಿತವು opportunity cost ಆಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆಯೇ Opportunity costನ  ತತ್ವವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಂಜುನಾಥನು(ಮೊದಲ ಪ್ಯಾರ) ಏನು ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಓದುಗರು commentನೀಡಬೇಕೆಂದು ಇಲ್ಲಿ ಯಾಚಿಸುತ್ತೇನೆ.  ಇದರೊಂದಿಗೆ  opportunity cost, ideal assumption ಇತ್ಯಾದಿ ಆಂಗ್ಲಪದಗಳ ಸರಳ ಕನ್ನಡ ಅನುವಾದನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದಲ್ಲಿಯೂ commentಮಾಡುವುದಾಗಿ  ಕೇಳಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.


ವರುಣ ರಾಮಚಂದ್ರ ತಕ್ಷಶಿಲಾ ಸಂಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನೀತಿ ವಿಶ್ಲೇಷಕ. Twitterನಲ್ಲಿ  @_quale


* ನಾವು ಬಹಳಷ್ಟುಸಲ ಹೀಗೆ ವರ್ತಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನು ಈ ತರಹದ ಆದರ್ಶಗಳನ್ನ ಪಾಲಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು behavioural economics ಎಂಬ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ



Comments { 0 }

ಅಭಾವ – ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರದ ಮೊದಲ ಪಾಠ

The first lesson of economics is scarcity: there is never enough of anything to fully satisfy all those who want it. The first lesson of politics is to disregard the first lesson of economics.

– Thomas Sowell

ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ದೆಹಲಿ ಸರ್ಕಾರವು ೪೦೦ ಯುನಿಟ್ ವಿದ್ಯುತ್ ಹಾಗು ೨೦,೦೦೦ ಲೀಟರ್ ನೀರನ್ನು ಉಚಿತವಾಗಿ ನೀಡುವ ಘೋಷಣೆ ಮಾಡಿತು. ಇದು ಒಳ್ಳೆಯ ನೀತಿಯೋ ಅಲ್ಲವೋ? ನಾವು ದಿನನಿತ್ಯ ಈ ತರಹದ ಹಲವಾರು ಆರ್ಥಿಕ ಸುದ್ಧಿಗಳನ್ನ ಓದುತ್ತೇವೆ, ಈ ಸುದ್ಧಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಏನಾದರೂ ಒಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯವೂ ಇರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಈ ಅಭಿಪ್ರಾಯದ ಹಿಂದೆ ಧೃಢವಾದ ವಿದ್ವತ್ತು ಇರುವುದು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ.  ಕೇವಲ ಪ್ರೌಢ ಶಾಲೆಯವರೆಗೆ  ಓದು-ಬರಹ ಮಾಡಿದ್ದರೂ ಒಬ್ಬ ಕ್ರಿಕೆಟಿಗನ ಬ್ಯಾಟ್ಟಿಂಗ್ ಸರಾಸರಿಯನ್ನು(Average)  ನೋಡಿದರೆ ನಮಗೆ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಅದರ(ಸರಾಸರಿಯ) ಅರ್ಥ ತಿಳಿಯುವುದು ಆದರೆ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರ(Economics)ದ  ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಜ್ಞಾನವು ಅಷ್ಟು  ಸ್ಪುಟವಾಗಿಲ್ಲ.  ಇದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ  ನಾವು ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನ ಕಡೆಗಣಿಸಿರುವುದೇ ಕಾರಣ. ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರವೆಂದೊಡನೆ ನಾವು ಮೊದಲ ಪಂಚವರ್ಷೀಯ ಯೋಜನೆ, ಎರಡನೆ ಪಂಚವರ್ಷೀಯ ಯೋಜನೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಬಗ್ಗೆ ಓದುತ್ತೇವೆ.  ನಿಜಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಇದು ಅರ್ಥ ಶಾಸ್ತ್ರವಲ್ಲ, ಇದು ಅರ್ಥ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಇತಿಹಾಸ (Economic History). ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರದ ಮೂಲಭೂತ ತತ್ವಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಓದುವುದು ಗಣಿತ, ವಿಜ್ಞಾನ ಹಾಗು ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಓದುವಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ.

ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರದ ಮೊದಲ ಪಾಠ “ಅಭಾವ ”(Scarcity). ನಮ್ಮ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ(resources) ಅಭಾವ  ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದಲೂ ಇದೆ. ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಅಭಾವ  ಇದ್ದರೂ ನಮಗೆ ಅನಂತ ಬಯಕೆಗಳು(infinite wants).ಈ ಅಭಾವ -ಬಯಕೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವ ಗುಣ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯುಳ್ಳ ಮನುಷ್ಯನ ಲಕ್ಷಣ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಮನುಷ್ಯನು ಅಭಾವದ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಗೆಹರೆಸಿರುವನು? ನಮಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ನಾವು ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಏನೋ ಒಂದು ವಸ್ತು ಬೇಕಾದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ಮತ್ತೊಂದು ವಸ್ತುವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವೆವು. ಇದನ್ನೇ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು (economists) “trade-off” ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.  ತ್ಯಜಿಸುವ ವಸ್ತು ಹಣವಿರಬಹುದು, ಸಮಯವಿರಬಹುದು ಅಥವ ನೈಜ ಸ್ವರೂಪದ ವಸ್ತುವೇ ಆಗಿರಬಹುದು. ಗಮನವಿರಲಿ ಇದು ಅಧುನಿಕ ಸಮಾಜದ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ನಮಗೆ ಹಿಂದೆಯೂ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಅಭಾವ ಇತ್ತು ಮುಂದೆಯೂ ಇರುತ್ತದೆ.

ಅಭಾವವು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಹರಡಿರುವ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕಭಾವನೆಯೂ ಬಂದಿರುವುದು. ನಮಗೆ ಬೇಕಾದುದನ್ನು ನಾವು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂದರೆ ಇನ್ನು ಹಲವಾರು ಜನರನ್ನ ಮೀರಿಸಿಯೇ ಪಡೆಯಬೇಕು, ಇದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಯಮ.    ಈ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕಭಾವವು ಕಠೊರವೆನಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲ ಜನರನ್ನ ಹಾಗು ಅವರ ನಡೆಯನ್ನ  ಗಮನಿಸಿದರೆ ಇದರ ಬಹಳಷ್ಟು ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಗೋಚರವಾಗುವುದು.  ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲೇ ನಾವು innovation ಕಡೆ ಸದಾ ಗಮನ ವಹಿಸುತ್ತೇವೆ. ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಸುಧಾರಣೆಗಳನ್ನ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ನಡೆಯಲು ಕಷ್ಟವೆಂದು ಗಾಲಿಯನ್ನು(wheel) ಕಂಡುಹಿಡಿದೆವು , ಗಾಲಿಯಿಂದ ಸೈಕಲ್, ಸೈಕಲಿನಿಂದ ಮೋಟರ್ ಸೈಕಲ್ ಹೀಗೆಯೇ ಮಂಗಳ ಗೃಹವನ್ನೇ ತಲುಪುವಷ್ಟು ಮುಂದುವರೆದಿದ್ದೇವೆ.

ಹೀಗೆ  tradeoff ಹಾಗು innovation ಅಭಾವದ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ  ಹಿಂದೆಯೂ ಸಹಾಯ ನೀಡಿದೆ, ಮುಂದೆಯೂ ನೀಡುತ್ತದೆ

Footnote – tradeoff ಹಾಗು innovation ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಉದಾಹರಣೆ : ಸುಮಾರು ೨೦ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಯಾವುದಾದರು ಪುಸ್ತಕ ಅಥವಾ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಬೇಕಿದ್ದರೆ ಗ್ರಂಥಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಹುಡುಕಿ ನಂತರ ಓದಬೇಕಿತ್ತು(ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ, ಸಮಯದ trade-off ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು) ಆದರೆ ಈಗ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಎಷ್ಟು ಮುಂದುವರೆದಿದೆಯೆಂದರೆ ವಿಕಿಪೀಡಿಯ ಮೂಲಕ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು. ಈಗ ಮಾಹಿತಿಯು ಸುಲಭವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಮಾಹಿತಿಯ ಮಿತಿ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ(information overload) ಬೆಳೆದಿದೆಯೆಂದರೆ ನಮಗೆ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಗೃಹಿಸಲು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ವರುಣ ರಾಮಚಂದ್ರ ತಕ್ಷಶಿಲಾ ಸಂಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನೀತಿ ವಿಶ್ಲೇಷಕ. Twitterನಲ್ಲಿ  @_quale


Comments { 2 }

ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನ ಹಾಗು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕ್ರಾಂತಿ

ಜನವರಿ ೨೬, ೧೯೫೦ ರಂದು ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದಿತು. ಸಂವಿಧಾನದ ಅನೇಕ ಗುಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ  ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ ಆದರೆ ಸಂವಿಧಾನದ ರಚನಕಾರರು ಸಂವಿಧಾನದ ಮೂಲಕ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ತರಲು ಹೊರಟ್ಟಿದ್ದರು, ಇಂದಿಗೂ ಇದೊಂದು ಅದ್ವಿತೀಯ ಪ್ರಯೋಗ.  ‘ಕ್ರಾಂತಿ’ ಹಾಗು ‘ಸಂವಿಧಾನ’ವೆಂಬ ಪದಗಳು ಒಂದು ತರಹದ ವಿರೋಧಾಭಾಸವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತವೆ. ಕ್ರಾಂತಿಯೆಂದೊಡನೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಘರ್ಷಣೆ, ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಚಿತ್ರಗಳು ಬಿಂಬಿತವಾಗುತ್ತದೆ . ಸಂವಿಧಾನವೆಂದಾಗ ವಿಚಾರ-ವಿನಿಮಯ, ವಿವೇಚನೆ ಈ ತರಹದ ಮೃದು ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳ  ಕಲ್ಪನೆ ಬರುತ್ತದೆ.  ಆದರೆ ಈ ಬಗೆಯ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಕ್ರಾಂತಿಯೊಂದನ್ನು ತರಲು ಯತ್ನಿಸಿವುದೇ  ನಮ್ಮ ಸಂವಿಧಾನದ ಅನನ್ಯ ಲಕ್ಷಣವಾಗಿದೆ. ಸಂವಿಧಾನಕರ್ತರು  ಕ್ರಾಂತಿಯನ್ನು  ಆರ್ಥಿಕ ಹಾಗು ಸಮಾಜೋದ್ಧಾರದ  ಮೂಲಕ ತರಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು. ಈ ಲೇಖನವು ಸಮಾಜೋದ್ಧಾರದ ಮೂಲಕ ಕ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ತರುವ ಪ್ರಯತ್ನದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲು ಹೊರಟಿದೆ.

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದೊರಕುವ ಮುನ್ನವೇ ಅನೇಕ ಮಹಾಜನರು ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಣೆ ಹಾಗು ಸಮಾಜಕಲ್ಯಾಣದ ಕಡೆ ಒತ್ತು ನೀಡಿದ್ದರು.ಆದರೆ ಸಂವಿಧಾನದ ಮೂಲಕ ರಾಜ್ಯವು (the state)ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಣೆಯ ಹೊಣೆಯನ್ನು ಹೊರಲಾರಂಬಿಸಿತು(ಪ್ರಾಯಶಃ ಇದರಿಂದಾಗಿಯೇ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಈಚೆಗೆ ನಾವು ಮಹಾನ್ ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಕರನ್ನು ಕಂಡಿಲ್ಲ?). ಈ ತರಹದ ಹೊಣೆ ಹೊರುವುದು ಕೇವಲ ಕಷ್ಟಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಇದೊಂದು ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾದ ಸಂಗತಿಯೂ ಕೂಡ,ಏಕೆಂದರೆ

  • ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ  ಅವರವರ  ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕ್ಕಿದ್ದ  ಜನರಿಗೆ  ಒಂದು  ಸಂವಿಧಾನವು “ಇದು ಹೀಗೆ” “ಅದು ಹಾಗೆ”  ಎಂದು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲೂ ಜಾತಿ, ಮತ ಇತ್ಯಾದಿ ವಸ್ತುವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಂವಿಧಾನದ ನಿರ್ದೇಶತ್ವವನ್ನು  ಸ್ವಿಕಾರ ಮಾಡುವುದು  ಇನ್ನೂ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು. ಇಂದಿಗೂ ಈ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇವೆ, ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ನಾವು ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎದುರಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇವೆ.
  • ಒಂದು ಅಂಶದ ಬಗ್ಗೆ ಅಸ್ವೀಕೃತಿ ಇದ್ದಮೇಲೆ, ಸಂವಿಧಾನದ ಬೇರೊಂದು ಅಂಶದಮೇಲೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬರುವುದೂ  ಸಹಜವೆ. ಹೀಗಿದ್ದಾಗ ಇಡೀ  ಸಂವಿಧಾನವೇ ಅಸ್ವೀಕಾರವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಖಾಪ್ ಪಂಚಾಯತದ ಸದಸ್ಯರು ಹೀಗೆಯೇ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಮಾಪದಂಡಕ್ಕೆ  ತಕ್ಕಂತೆ ಅವರ ಜನರು ಬದುಕಬೇಕೆಂದು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ, ಹೀಗಿರುವ  ಹಕ್ಕು ಅವರಿಗೆ ಇದೆಯೇ? ಪ್ರಾಯಶಃ ಇದೆ, ಆದರೆ ಅವರು ಅವರ ನಿಯಮ   ಪಾಲನೆಯಾಗಬೇಕೆಂದು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುವುದಲ್ಲದೆ ಅದನ್ನ ಪಾಲಿಸದಿರುವವರಿಗೆ (ಹಾಗು ಅವರ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸದಿರುವವರಿಗೆ) ಕ್ರೂರ ದಂಡವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ.
  • ಅಮೇರಿಕಾ, ಬ್ರಿಟನ್ ನಂತಹ ದೇಶದ ಸಂವಿಧಾನವು ಕೇವಲ ಕಾನೂನಿನ ಚೌಕಟ್ಟಿನ ನಕ್ಷೆಯನ್ನು ನೀಡಿ ಜನರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ.  ಇದೇ ಒಂದು ಮಹತ್ತರವಾದ ಕರ್ತವ್ಯ, ಇದರೊಡನೆ  ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಣೆಯೂ ಸೇರಿಸಿದರೆ  ಕರ್ತವ್ಯದ ಮೇರೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ.  ಈ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು  ಪೂರೈಸಲು  ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದ ಮೇಲೆ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿ ತನದ ಆರೋಪ ಹೂಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೂ  ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ.  ಹೀಗಾದಲ್ಲಿ ಸಂವಿಧಾನದ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತತೆ (legitimacy), ಸ್ವೀಕೃತಿ, ಹಾಗು ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗೊಳಗಾಗುತ್ತದೆ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ೬೫ ವರ್ಷದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನಾವು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ  ಕ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗಳಿಸಿಲ್ಲವಾದರೂ ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಯಶಸ್ಸನ್ನೇ ಪಡೆದಿದೆ. ಮೂಲಭೂತ ಹಕ್ಕುಗಳು ಎಲ್ಲಾ  ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೂ ಇದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ದವಾಗಿ   ಮಾವೊವಾದ, ಖಾಪ್ ಪಂಚಾಯತ್ ತರಹದ ದುರಾದೃಷ್ಟಕರವಾದ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳನ್ನೂ ನಾವು ಕಂಡಿರುವೆವು.  ಈ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾವು ಸಂವಿಧಾನ ಶಿಲ್ಪಿ ಡಾ।ಭೀಮ್ ರಾವ್ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ಅವಿಸ್ಮರಣೀಯ ಮಾತುಗಳನ್ನ ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು.  “(…)however good a Constitution may be, it is sure to turn out bad because those who are called to work it, happen to be a bad lot. However bad a Constitution may be, it may turn out to be good if those who are called to work it, happen to be a good lot. The working of a Constitution does not depend wholly upon the nature of the Constitution. The Constitution can provide only the organs of State such as the Legislature, the Executive and the Judiciary. The factors on which the working of those organs of the State depend are the people and the political parties they will set up as their instruments to carry out their wishes and their politics. Who can say how the people of India and their parties will behave? Will they uphold constitutional methods of achieving their purposes or will they prefer revolutionary methods of achieving them? If they adopt the revolutionary methods, however good the Constitution may be, it requires no prophet to say that it will fail. It is, therefore, futile to pass any judgement upon the Constitution without reference to the part which the people and their parties are likely to play” ಭಾಷಾಂತರ ಗೊಳಿಸಿದರೆ ಎಲ್ಲಿ ಅದರ ಸ್ವಾರಸ್ಯವು ಕಳೆದುಹೋಗುವುದೋ ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ ಆಂಗ್ಲಭಾಷೆಯಲ್ಲೇ ಆಯ್ದ ಭಾಗವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೀಡಿರುವೆನು.




Comments { 0 }